Wednesday, January 17, 2018

නියම කළ කටයුත්ත අහවරව සුළඟක් කියයි

ඉස්සරම දවස් වල හිමින් හිත පිරි මැදපු
මතකයත් අරන් යලි  විටින් විට ලුහු බැදපු
සමුඅරන් එන්න අවසර කාලයයි මග  කියපු
හද සුසුම් කුමකටද බැදීමක් නැත සදාකල් දිනපු

පුරුද්දට වගෙ හැමදාම මග බලනා පමාවෙන් 
දුරින් දුර උණත් ගියේ නොකියා බෑ නිසාවෙන්
අද හෙටත් මේ ගෙවෙන නැකත් මහ දුරුත්තෙන්
වසත් මල පිපෙනවා තව පුරා පැය කිහිපයෙන්

නියම කළ කටයුත්ත අහවරයි මං ආවාට එහෙන්
දනී සිත් රිදෙන බැව් ඇස් පිරෙණ කදුළක  සරින්
හිනාවෙන නෙතු ඇගේ කියන්නෙම සතුටක් නිතින්
අද විතරමයි හෙට ඇගෙයි ඔහු සැමදාට ලෝ දමෙන්

හිනා වෙන හිතක් ළග සුළග පවන් සලනා පරිද්දෙන්
වැලපෙනා නෙතු මතද දැවටෙන්නේ සුළගම ස්නේහයෙන්
හිමි අහිම් කිසිත් නෑ සදා  සොබාදම් නියමයෙන්
ජීවීතේ එහෙමයි සිනාසෙන්  ළබැදියේ  ආදරේ නාමයෙන්



Friday, January 5, 2018



කුරුල්ලෝ උඹ
මහ හුගක් උස
ගහේ අත්තක උඩට නැග
කියන්නෙම මට උඩට එන්නට
ඉස්සරම දවසක මමත් 
ඔය තරම් උඩ තවත් උඩ 
මගෙ හිතේ බිම 
නොපෙනෙනා තරමට
උන්නූ හැටි මට මතක් 
වෙද්දිම 
වැටෙනවා මම වැටෙනවා
ආයේ ආයේමත් බිම
බලන්නත් බය හිතයි උඩ 
කොයිතරම් ලස්සන 
වර ගැන්නුවත් උඹ
පිළිගන්නෙම මං 
මාව අතෑරුණු වග
උස්ම උස අත්තකින් 
මියැදෙන්න හැමදාටම
ඉතිං මැරුණු මං කොහොම 
ආයේමත් ඉපදෙන්නේ
උඹ ඔහොම බලාගෙන උන්නට

Tuesday, January 2, 2018

නික්මෙන්න පෙර

දැන් ඉතිරි ටික දොහයි
ආයෙමත් බැරි වෙයි එන්ට
ජීවීතෙන් කොහොම මුත්
වෙලාවයි නික්මෙන්න
කිව්ව විදිහටම උන්
දෙතුන් දොහොකට මිසම
මං ගියේ කියලම එන්න
අපේ නෑකම් ඔක්කොම
සුරපුරක් ළග තබා යන වග
පරිස්සම් කොට නික්ම
මහ විසල් කුළුණු මන්දිර
අර පෙනෙන
සුරපුරක් හෙට කොළඹ
අකමැතිලු හිනාවෙනවට
දූලී කළුපාට මූණූ රැළි වැටුණ
ඒත් අපි හුස්ම ගන්නෙත්
මේ හුළගේම වග
අමතක වෙලා හැමෝටම

Saturday, December 30, 2017

දුරින් නුඹ දකිද්දී

වලාකුළු ගැබ්බර අහසේ
නෙතු හිමින් ගැටෙද්දී
මගේ හිත වගේමයි
නුඹ මසිත සිඹිද්දී

කවුරුන්ද දන් නෑ සියොතුන්
ආකාසේ සරද්දී
නුඹ වගේ මට හිතුණා
මං නුඹව සොයද්දී

හුරුපුරුදු මග ඈත
දුරින් නුඹ දකිද්දී
හිත මගේ හිරිවැටුණා
නෙතු සිනා මවද්දී

2017/12/22@ 😁😁

Friday, December 15, 2017

සබදේ උඹ මට දෙන්නේ හිනාවක අරුමේ

වියලි කොල අතු ඉපල් සුළගේ වැනෙනා දාක
මහා කළු මේඝ විත් ලොවම කළුවර රෑක
පෙළින් පෙළ ලිහිණියන් වැහි ගෙනා දාක
මට උබව හම්බුණේ හංදියෙදි මහ රෑක

සීතලට ගුලි වෙලා පිනි වැටුණ උඹෙ මූණ
තුරුළු කර මට හිතුණා සිප ගන්න මහ රෑම
විටින් විට ගැහි ගැහි හැංගෙන්න බැලු මාන
බලා ඉඳ බැරිව මං පෑවේ වැස්සෙමයි දෝත

ගෙදර මට කියා තිබු මගේ මුළු ලෝකයම
උඹ ඇවිත් අරක් ගත්තා අහන්නෙත් නැතිවම
ඉද හිටක පා පිස්සෙ ලණු කැරළි ඔක්කොම
ඉර ඉරා උඹ නැටුවා පොඩි කාලේ තිස්සෙම

ගේ පුරා අතු ගාපු මවිල් උඹෙ හැම තැනම
කෑ ගහලා දොස් තියන අම්මා විටකදි සැරම
දැවටිලා පය ගාව ආදරෙන් හැමදාට එක් වරම
උඹ ඇවිත් හැංගුණේ මං ගාව ලෙංගතු ලෙසම

මග දිගට හැම උදයේ පිටුපසින් හොර බැල්මේ
උඹ එන්නේ මා එක්ක එලවද්දී දිව හැල්මේ
දුව ඇවිත් වැළඳගෙන හවසටත් එක පිම්මේ
සබදේ උඹ මට දෙන්නේ හිනාවක අරුමේ



Friday, October 20, 2017

බසය නුඹ පණ ගන්නේ වියලි මගෙ කදුළු කැට....

ඔච්චමට වගෙ ඇවිත් හැමදාම නෙත්    ඉදිරියට
නලා හඩ නගන්නේ මං එන්නෙ නැති    රථයට
දැන දැනම අතර මග නවත්වපු බැව්     සරදමට
මං ඔහේ ගොඩ වුණා හඳපාන්ගොඩ      බසයට

අහම්බෙන් මුත් මොකද මග දිගට        පෝලිමේ
වෙනදටත් වඩා වැඩි රථ තුන්මුල්ල          රවුමේ
මග සොයා හරවද්දී ඉක්මනින් මෙල්      මායිමේ
ඇස් දෙකම පියවුණා නොපෙනෙන්න     ජීවීතේ

ඉස්සරම දවස් වගෙමයි තාමත් මග           ලකුණු
හොය හොයා ඇස් දුවන්නෙම පෙම්          පිරුණු
දැන් කොහිද විමසද්දි එකින් එක නුඹ කී   කරුණු
හැමතැනම හිනහුණා ඇදිනගෙන වගෙ      තිබුණූ

මං යනවා දැන ගෙනද නොකිවත් හොර     රහසේ
බස් එකත් ඔහෙ යනවා මගෙ මතක           පස්සේ
බොරැල්ලෙන් පහුවෙලා කොස්වත්ත         ඔස්සේ
කෙටි මගක් සොයා ගෙන හැරවුණා           රිසිසේ

හීනයක් වගෙමයි කොහුවලට                     හරවද්දී
මතකයිද නෙතු ඇහුවා කඩ පෙලක්           පහුවෙද්දී
මැවී මැවී හිල්ලුණා නුගේගොඩ බෝ සමිදු      පේද්දී
මතකයට ආවේම අතීතය හමුවුණා       ගොම්මනෙදී

කළුවර ඇවිදින් නික්මුණත් හිරු                   අහසින්
දැනුණේම නෑ අදුරුයි ලෝකයම                එසැණින්
හැම තැනම පුරුදුයි අදත් කිවි දාය                 දවසින්
නුඹත් දැන් මගැති සිතුණා ගෙදර එන           විගසින්

කොළ හැලී දළු දාන මීපේ බෝධීයේ අතු        රිකිළී
ගැස්සුනා මං ඈතින් දකිද්දීම හිත                  ඇවිලී
හැමදාම සිතියමක ආ නමුත් මග දිගට           පැටළී
නුඹ එක්ක ඇදි සිතුවමක ඇත තාම දූලී         බැදිළී

ලස්සනම හීනයක් විය ජීවීතය හැඩ               කරපු
තව දුරට යන්න බෑ මතකයන් බොද              කරපු
එකොළහක යොදුන් දුර ඉස්සරම අපි            ගියපු
ඇය ඉන්නවා අද මං අහුරාන තුටින් පිය        නගපු

මහ හුගක් පැතුම් මල් කැකුළු විය          පිපෙන්නට
වසන්තය ඇස් බැන්දා ගිම්හාන                  සෘතුවට
එකින් එක පුංචි මල් මිලින වී                   රස්නෙට
මියදුනේ දුක් කදුළු බැරිතැනම                 උහුලන්ට

හෙටත් අද පුරුදු ලෙස හැමදාම                   හවසට
මං එන්නේ නික්මෙන්න තකහනියෙ            නිවසට
හදිසියෙන් වගෙ ඇවිත් හෙටත් නෙත්         මානේට
බසය නුඹ පණ ගන්නේ වියලි මගෙ කදුළු        කැට

තවත් දුර යන්න තියෙනවා යනවනම්         නැවතුමට
මග දිගේ නුඹ කියූ පුරුදු මං ලකුණු                  එමට
අර පෙනෙන වක් ඔයේ දිය ආදරේ කදුළු           කැට
හිත කීවේ බහිද්දියි හදිසියෙම මීපේ දි                 මට



Friday, September 8, 2017

මේ අන්තිම කවිය

කවිය හැමදාම
බලාපොරොත්තුවක්
සිතුවිලි වලට
හිත රුවා තෙරපෙන,
දිනෙක ජීවිතය සොයා දුන්.... මට
සිතන්නත් කලියෙන්ම
නොකියාම
පද ගෙත්තම් කරන
සදුට කවි ලියූ මං
සද අයිති අහසටයි
නොවටහගෙන
හදේ ගැඹුරින්ම නැගුණ
සොදුරු හැගුමන් අතර
ලස්සනම පද මමත්
නොදන්නෙමි
කොහොම ගැලපුනිදැයි
නුඹ අපි ගැනම
ඇස් කදුළු පිරුණාට
උහුලන්න බැරි තැනම
අඩන්නෙත් කොහොම
මගෙ නොවේ දැන දැනම
මියදෙන්න සිතයි මට
හැංගිලා මුළු ලොවට
නුඹ ඇවිත් කියාදුන්නේ
ජීවත් වෙන්න
හීනයක් පියවර
ඉහළටම යන්න
අතරමග නවතින්නේ කොහොම
ඒතරම් දයාබරව කියාදුන් හීන
ලොකයක් මගෙන් ජීවිතේ හොයනකොට
මහා ලොකු වචන එක්ක
ගැලපීම් කලාට අරුත්බර
නොදන්නෙමි
ආදරය කියන්නේ මොකක්ද
මට දැනුනේ නුඹයි
මගේ ජීවිතේ හුස්ම
හැමදාම සිතුවිලි ආසිරි
නුඹ ගැනම මට දැනෙන
සිහිනයකවත් නෑ
අහිතක් නුඹ ගියත් දුරට
නුඹ ගැන මටම
මහාකලු ගලක් වගේ
මොනවත්ම නොකියාම
හිස්ම හිස් නිහැඬියාවක
නුඹ උනත්  බලා ඉන්නැති
මං නවතින්නේ කවදාද
ඒත් මට හිතුණේම නෑ
ඒ නිහඬ බව කුමක්ද
මං ආස වුණේ හිත පැතුම්
මල් පිපෙන්න
සංසාරේ කොහේහරි තැනක
අපි අපිට හුරු ඇති අතීතෙක
ඒත්
මට බැරිවෙන්නැති හරියටම
පාරමි පුරන්න
ඉතිං මං නවතිමි.
.
.
සද අයිති අහසටයි හදවතින්
පිළිගෙන !
කොහේහරි නැවතුමක මාවත්
නවතාවී ජිවිතේ
නුඹ නැවතුනා වාගෙම
දවසක
අහම්බෙන් නුඹ හමුවූ දා සිටම
සිතුවිල්ලකින් වත් නොබිදුන
නුඹ විතරක්ම වුණ
මගෙ හැගුම් සියල්ලම
එකතු කර
ප්‍රාර්ථනා කරමි මං
එකම එක පැතුමක්...!
සංසාර චාරිකාවේ මතුදාක
ආයෙමත් හමුවෙන්න
සුපුරුදු ලෙසම
වෙන කාටවත් නුඹ
හිමි නැත්නම් විතරක්ම
මගෙ වෙලා මගෙන්
නික්මෙන්න  නෙමේ
නුඹ එක්ක ජීවිතේ
හුස්මක් ගන්න සදහටම
ඒක එකම එක පුංචි පැතුමක් !
තවත් මං ගොතන පද එක්ක
දැන දැනම නුඹ අහිමි බව මටම
අතරමං වෙනවා මං
ඒත් මං දන්නේ නෑ නුඹ අතැර
කවියක් ලියන්න තවම
ගෙවුණු හැම නිමේෂයකම
දැනෙද්දී නුඹ දුරයි මොහොතින් මොහොත
ලෝකයම මා අතැර බලා ඉද්දිත් මදෙස
නුඹ මත්තෙම නැහෙන්න 
හිත කීවේ මගෙයි නුඹ තවම මට

ඉතිං මේ අන්තිම කවිය
අපි ගැන මං ගලපන
මේ තරම් පැහැදිලිව
උන්නා නම් දැනගෙන
කාටවත් නෙමෙයි නුඹෙන්
මං හුගක් දුර ගිලිහිලා වග
නවතිනවා කලියෙන්ම
සමාවෙන්න මට
මගේ නොවේ බව නොදැන
දුර ආවේ විටින් විට කරදරයක්ව
මේ නැවතුම මට විතරක්ම නෙමෙයි
සිතුවිලි එක්ක මං අතරමං කරන
කවිය නුඹටත් එක්ක
මම නුඹ අපි  හැමදාම
පෙම් බැන්දේ කවියට
කවිය අපි හැදිනෙව්වේ
අහම්බෙන් දවසක
නොදනිමි කොහොම ගලපන්න
කවියක් තවම
හිතෙන්නෙම අපි ගැන
ලියන හැම අකුරක දුක තියෙන
ආයෙමත් දවසක හිනාවෙන්න
හිතුණාම මටම
මේ වසන්තය සොදුරු
මතකයක් විතරක්ම කර
හොයාගන්නකම් උඹව
නික්මියන් පන්හිදේ....
හද පිරුණ සිතුවිලි
මගෙන්  අරගෙන
අපි දෙන්නටම සතුටින් ඉන්න
ඉතිං මේ අන්තිම කවිය.
...............................