Friday, January 5, 2018



කුරුල්ලෝ උඹ
මහ හුගක් උස
ගහේ අත්තක උඩට නැග
කියන්නෙම මට උඩට එන්නට
ඉස්සරම දවසක මමත් 
ඔය තරම් උඩ තවත් උඩ 
මගෙ හිතේ බිම 
නොපෙනෙනා තරමට
උන්නූ හැටි මට මතක් 
වෙද්දිම 
වැටෙනවා මම වැටෙනවා
ආයේ ආයේමත් බිම
බලන්නත් බය හිතයි උඩ 
කොයිතරම් ලස්සන 
වර ගැන්නුවත් උඹ
පිළිගන්නෙම මං 
මාව අතෑරුණු වග
උස්ම උස අත්තකින් 
මියැදෙන්න හැමදාටම
ඉතිං මැරුණු මං කොහොම 
ආයේමත් ඉපදෙන්නේ
උඹ ඔහොම බලාගෙන උන්නට

Tuesday, January 2, 2018

නික්මෙන්න පෙර

දැන් ඉතිරි ටික දොහයි
ආයෙමත් බැරි වෙයි එන්ට
ජීවීතෙන් කොහොම මුත්
වෙලාවයි නික්මෙන්න
කිව්ව විදිහටම උන්
දෙතුන් දොහොකට මිසම
මං ගියේ කියලම එන්න
අපේ නෑකම් ඔක්කොම
සුරපුරක් ළග තබා යන වග
පරිස්සම් කොට නික්ම
මහ විසල් කුළුණු මන්දිර
අර පෙනෙන
සුරපුරක් හෙට කොළඹ
අකමැතිලු හිනාවෙනවට
දූලී කළුපාට මූණූ රැළි වැටුණ
ඒත් අපි හුස්ම ගන්නෙත්
මේ හුළගේම වග
අමතක වෙලා හැමෝටම

Saturday, December 30, 2017

දුරින් නුඹ දකිද්දී

වලාකුළු ගැබ්බර අහසේ
නෙතු හිමින් ගැටෙද්දී
මගේ හිත වගේමයි
නුඹ මසිත සිඹිද්දී

කවුරුන්ද දන් නෑ සියොතුන්
ආකාසේ සරද්දී
නුඹ වගේ මට හිතුණා
මං නුඹව සොයද්දී

හුරුපුරුදු මග ඈත
දුරින් නුඹ දකිද්දී
හිත මගේ හිරිවැටුණා
නෙතු සිනා මවද්දී

2017/12/22@ 😁😁

Thursday, December 28, 2017

පළමු වන කොටස

මේ අපේ කතාව කිව්වොත් ඒක සදාචාර සම්පන්න විහිළුවක් මගේ හිත මට කියනවා. ඉතිං මේ අපේ කතාව වුවත් ඔබ මෙන්ම මාත් එහි එක් චරිතයක් පමණයි. නමුත් විශේෂයෙන් යමක් සටහන් කළ යුතුයි. මේ අපේ කතාව නෙමෙයි, ඔබේ කතාවත් නෙමෙයි, මේ මගේ කතාව අපේ ආදරය ගැන. මේ තුළ මම මෙන්ම ඔබත් සිටින බව ඇත්තක්.ඒත් ආයෙමත් කිව යුතුයි මේ මගේ කතාව ඒත් ඒ අපේ ආදරය ගැන මගේ කතාව.
******************************************
 💗

පටන්ගැන්මක් කරන්න තැනක් ඇත්තෙම නෑ.තවම මම අවසානය සනිටුහන්කර නොමැති නිසා ම. ඒත් ජිවිතේ කියන්නේ හැම නිමේෂයකම අළුත් හුස්මක් ගන්න ඕනි නවාතැන්පළක්.එහෙම හිතපු කාලයක් තිබුණා නේද මතක් වෙද්දී දැනෙනවා ආත්මානුකම්පාවක් මං ගැනම.
“සුපටිට්ඨිත රට්ඨ අනුරාධපුරේ
.............................................
.............................................
ජයබෝධි මහනං පණමාමි වරං ”
“මේ ජිවිතේ මට දැන් හරි මහන්සියි සිරිමා බෝ හාමුදුරුවනේ”
වැඳලා ඉවර වෙද්දී, අනේ මංදා මට ම එහෙම හිතුණා.
හිත ගැන මහා විශ්වාසයක් ඇති බව මං දැනගත්තේ මං තනි වුණාම.ඒ විශ්වාසය මාව ජිවත් කරන බව මං විශ්වාස කරන තරමට හිත හයිය වෙනවා. පිටින් විතරක් මිනිස්සු දිහා බලන අපිට හිතෙන්නේ හැම මනුස්සයම හිනා වෙලා ඉන්නේ සතුටට කියලා.ඒත් අඬන්න බැරි කමට හිනා වෙන මිනිස්සු අපි අතරම ජිවත් වෙනවා අපිත් එක්කම.ජිවත් වීම කියන්නේ ඇත්තටම නාට්‍යයක්.උඩ මළුවෙන් බහිද්දී මගේ හිත එහෙම කිව්වේ මටමයි.
මේ ගෙවුන කාලය පුරාවට පන්සලක් ළඟකදී මිසක් මට සැනසීමක් ලැබුණු තැනක් තිබුණේම නැති බව දන්නේ මගේ හිත විතරයි. පන්සලේදී හිතට දැනුණු සැනසීම පුදුම සැනසීමක්. වරු ගණන් මං බෝ මළුවල කාලේ ගෙවන්න ඇති.බෝධි පුජා තියන්න ඇති. ඒ හැම දේම ඇත්තක්.අදත් මේ රුවන්වැලි සෑය ළඟ දැල්වෙන පහන් ඒ හැමදේම දන්නවා. මොකද ඒ පහන් අපි වෙනුවෙන් මං දල්වපු පහන්.ඒත් නුඹ විතරක්ම දන්නේ නැති වුණාට.
හිත ඇති කියනකම්ම මහ සෑ මළුවේ වැඩිවෙලා ඉඳලා පරණ බස් නැවතුම් පොළට එනකම්ම මං හිමින් හිමින් පයින්මයි ආවේ. ගෙදර යන්න හදිස්සි නැති නිසාමත් නෙමෙයි. කැම්පස් කාලේදී මේ අනුරාධපුරේ පාරක් පාරක් ගානේ හංදියක් හන්දියක් ගානේ කඩපල වල් බස් නැවතුම් ගානේ අව්වේ වේලි වේලි වැස්සේ තෙමි තෙමි නගර සැලසුම් ඇඳපු ඒ පරිසරේ මොනවම හරි වෙනසක් තියේද බලන්න මට ආස හිතුණා.යන්නේ කොහෙද වත් හරියට නොදැන අපි මේ පාරවල් වල ඇවිදපු තැන් එහෙම්ම තිබුණා.එදා වගේම සිංහ කණුව හංදියේ අයිනේ පේර ගහේ ගෙඩි පිරිලා තියෙද්දී යාළුවොත් එක්ක හොරෙන් පේර කඩපු හැටි මට මතක් වෙලා හිනාවක් ආවා.වට පිටාව හැමදේම එහෙමම තියෙද්දී වෙනස් වෙලා තියෙන්නේ කාලය විතරයි මට හිතුණා.
ගත සිහිල ගෙනෙමින් කෙස් රොද අවුල් කරමින් නුවර වැවේ හුළං මාවම හොයන් ආවා වගේ ඇඟේ වදිනකොට නුවර වැව ලඟට යන්නම හිතුණත් වැව අයිනේ තියෙන කුඹුක් ගහක් ළඟ ටිකක් වෙලා වාඩි වෙලා ඉඳපන් කියලා මගේ හිත මිමුණුවා වුණත් අනුරාධපුර කොළඹ ලංගම බස් එකක් පළාත් සභා පාරට අද්දනවා මං දැක්කා.
******************************************
"අයිනක් හම්බුණාම ගෑනූ ළමයිට බස් එකේ හරි දුර යනවා නේද?"
මං ගැස්සුණා.
"දුර කල්පනාවක වගෙ හිටියේ"
මං ආවේ තනියමනේ. මං මගෙන් අහන ගමන් හැරුණේ කතා කරන්නේ කවුද බලන්න.මුකුත් නොකියම ආපහු හැරුණු මං පුරුදු විදිහට ආයෙත් ජනේලෙන් පිටත බැළුවා.
ඇත්තටම බස් එකේ ජනේලය ළග කියන්නේ හිත හුගක් ජීවත් වෙන්න කැමති තැනක්. කල්පනාව නැතිවමත් නෙමෙයි ඒත් බහින තැන අමතක වෙන තරමට හිත හිතත් එක්ක ජීවත් වෙන මොහොතක්.
"තව හුගක් දුර යනවද"
"මං නම් ගෙදර ගිහින් එනවා"
මට ඇහෙනවා. ඒත් මට අහන්න ඕනී නෑ. මං ආස කතා කරන්නේ නැතිව ඈත බලාගෙන යන්න. මං ඔහේ උන්නා.
"මොනවද අනේ ඔය තරම් කල්පනා කරන්නේ"
ආයෙමත් කියවනවා.
" ඔයාට වැඩක් නැත්නම් කට වහන් ඉන්නකෝ"රවලා බලන්න හිතාගෙන හැරුණත් මට එහෙම කියවුණා.
"ඉතිං අනේ මනුස්සයෙක් එක්ක කතා කළාම මොකද වෙන්නේ"
"මුකුත් වෙන්නේ නෑ. ඒත් මොකටද?"
මං ආයෙ එළිය බැලුවා.
"මේ බස් එක හරිම හිමින් යන්නේ නේද?"
ආයෙමත් කතා කරනවා.
"ඉතිං හදිස්සි නම් AC එකක යන්න එපැයි"
අහපු දේකට මං ඉස්සෙල්ලාම උත්තර දුන්නා.
"හදිස්සියි තමයි අනේ. මට පුළුවන් නම් මං පියඹනවා එකපාර"
මං හිනාවුණා. ඒත් ඇයි කියලා ඇහුණේ නෑ මට.
"ඔයා ඇයි කියලා අහන්නේ නැද්ද?"ආයෙමත් අහනවා.
"අහන්න ඕනිද?"මට හිතුණා.
ඒත් මං අහන්න කලියෙන්ම උත්තර ලැබුණා.
"මං ආයෙමත් ඉපදුනා. මට මගේ ජීවීතේ දකින්න ඕනී ඉක්මනටම"
"ඇයි ඔයා මැරුනද කලින් ආයේ ඉපදුනේ"මං ඇහුවේ හිතේ තියෙන නොරිස්සුමත් එක්කමයි.
උත්තරයක් ලැබුණේ නෑ.මං හැරුණේ කෝ කියවපු කෙනා බලන්න.
ඒත් ඔහු තනියම හිනා වෙනවා. මුකුත් කියන්නේත් නැතිව. පිස්සෙක්ද මන්දා මගෙ හිත මිමිණුවා මටම.
“කියන්න වචන නෑ ඒත් මං හරිම සතුටින් ඉන්නේ. මං මගේ ජිවිතේ අළුතින් පටන් ගතතා.ජිවිතේ මට මගේ හීනයක් හැබෑ කළා.”
“එතකොට සතුට වැඩි නිසාද ඔයා මේ කියවන්නේ ඉවරයක් නැතුව”
ආයෙමත් හිනාවෙනවා ඔහු මුකුත්ම කියන්නේ නැතිව තනියම.
“අවුරුදු නමයයි මාස 4 ක් බලන් උන්නු ප්‍රාර්ථනාවක් ඉෂ්ට වුණා.දැන් අපි ආයෙමත් ජිවත් වෙන්න පටන් ගත්තා”
කිසි ගැලපුමක් නැති ඔහු කියන කතා අහනවට වඩා අර ඈත දිහා බලන් මට හිතන්න හුඟක් දේ තිබුණා.මට ඕනි උණේ හිතත් එක්ක දුර එන්න.
“ඔයා කොහෙද ගියේ ”
“අනුරාධපුරේ”
“කාත් එක්කද ?”
“තනියම”
“බොරු කියන්නේ කෝ අම්මලා.ගුටි කන්න වෙයිද දන්නේ නෑ කතා කරන්න ගිහින්”
මං හිනාවුණා.
“කාත් එක්කද ආවේ ඔයා”
“ඇයි තනියම එන්න බැරිද අනුරාධපුරේ”
“පුළුවන්.ඒත් තනියම එන්නේ නෑනේ”
“ඉතිං මේ ඇවිත් යන්නේ”
“ඇත්තටමද ඔයා කිව්වේ?”
මං හිසින් පිළිතුරු දුන්නා.
“ඇත්තටම ඇත්තද ඔයා කියන්නේ”ඔහු ආයෙමත් ඇහුවා.
ආයෙමත් මට දෙන්න තියෙන පිළිතුර වෙනසක් නැති නිසාම මම නිහඬ වුණා.
“පුදුමයි” ඔහු කියනවා මට ඇහුණා.
“කවදද ආවේ ”
“ඇයි අහන්නේ”
“ඔව් නේද? මොකටද ඒවා”
“මාත් ආවේ තනියම ශ්‍රී මහා බෝධිය වඳින්න”
මුකුත් අහන්න හිතුණේ නෑ මට,
“ඒත්! මාත් අවේ ශ්‍රී මහා බෝධිය වදින්නමයි මගේ හිත මටම මිමුණුවා.”
අපි අතර නිහැඬියාවක් පවතිද්දී මට හිතුණේ ඉවරයක් නැතිව කතා කරපු පිටස්තරයට දැන් කියවන්න දේවල් නැතිව ඇති කියලා.
ජනේලයට හේත්තු වෙලා ඈත බලන් ඉද්දි මගේ ඔයා මගේ ළඟ උන්නා නම් කියලා හිතුණ වාර අනන්තයි. ඒ හැම වෙලාවේම මං ආව ඔයාව හොයාගෙන.
“ඔයාට මගෙන් අහන්න මුකුත්ම දෙයක් නැද්ද අනේ”එක පාරටම පිටස්තරයා කතා කළා.
“පිස්සුද අනේ ඔයාට, මට මං මොනවා අහන්නද ඔයාගෙන්”
“අම්මෝ ඒ වචන සැරයි වගේ නේද”
මට හිනාවක් ආවා.
“පිස්සු නෙමෙයි අනේ ජිවිතේ එපා වුණ කාලයක් තිබුණා.ඒත් ඒ හැමදේම වෙනස් වුණා”
මට දැන් ආසයි ජිවත් වෙන්න.අළුත් බලාපොරොත්තුවක් එක්ක”
මොකක්ම හරි අවුලක් තියෙනවා මේ මනුස්සයාගේ මට හිතුණා ආයෙමත්.
“ඉස්සර හැමදාම මාත් බස් එකේ යනකොට ඈත බලන් යනවා ඔයා වගෙම. ඕනි තරම් දුර යන්න පුළුවන් නේද?”
“හ්ම් හුගක් දේවල් කල්පනා වෙනවා”
“ඔයා ඔය ඈත බලන් යන විදිහට මට මාව මතක් වුණා.මං ඔහොම කල්පනා කර කර යද්දී සමහර වේලාවට හුළඟට තව ටිකක් ළඟ වෙනවා.දුක හිතුණම ඇස් වලට කඳුළු එද්දී කවුරුහරි දැක්කොත් ලැජ්ජයි.පිරිමි අපිට දුක හිතුනට අඬන්නත් බෑ ගෑනුන්ට වගේ”
මොනා කියන්නද මං අහන හිටියා.එයාම අහනවා, එයාම කියනවා එයාම හිනා වෙනවා.
“දවසක් මං කැම්පස් එකේ ඉදන් ගෙදර යද්දී මට මගේ ජිවිතේ හම්බුනේ,මේ වගේම බස් එකකදී”
“ජිවිතේ” හම්බුණා” ඒ වචන එක්ක මං අතීතයට ගියා එක පාරම.
“ජිවිතේ කිව්වේ මොකකටද?”
“මට මගේ ආදරේ හම්බුනේ බස් එකකදී හලෝ. නිකම්ම නෙමෙයි බස් එකෙදි කියවපු කවියකින්”
මාව ගැස්සුණා. උවමනාවෙන් මං අහපු ඉස්සෙලාම දේ,
“අද ඔයා ළඟ ඒ ආදරේ තියෙනවද ඉතින්?”
“හ්ම්..ඔව්. ඒ ආදරේ තමයි මට හුස්ම ගන්න කියලා දුන්නේ.ඒ හින්දම මයි අද මං ශ්‍රී මහා බෝධිය වදින්න ආවේ.”
“පුදුමයි”
“ඇයි”
“නෑ නිකම්”
“නිකම් වෙන්න බෑ මොනවාහරි තියෙනවා”
“නෑ මුකුත් නෑ”
“හ්ම්..හ්ම්..හාකෝ”
“ඒත් ඉතිං මොනවා හරි තියෙනවා වගේ නේද හලෝ” ඔහු අහනවා මට ඇහුණා.

දෙවන කොටසින් හමුවන තුරු නැවතුමක්. 😆


Friday, December 15, 2017

සබදේ උඹ මට දෙන්නේ හිනාවක අරුමේ

වියලි කොල අතු ඉපල් සුළගේ වැනෙනා දාක
මහා කළු මේඝ විත් ලොවම කළුවර රෑක
පෙළින් පෙළ ලිහිණියන් වැහි ගෙනා දාක
මට උබව හම්බුණේ හංදියෙදි මහ රෑක

සීතලට ගුලි වෙලා පිනි වැටුණ උඹෙ මූණ
තුරුළු කර මට හිතුණා සිප ගන්න මහ රෑම
විටින් විට ගැහි ගැහි හැංගෙන්න බැලු මාන
බලා ඉඳ බැරිව මං පෑවේ වැස්සෙමයි දෝත

ගෙදර මට කියා තිබු මගේ මුළු ලෝකයම
උඹ ඇවිත් අරක් ගත්තා අහන්නෙත් නැතිවම
ඉද හිටක පා පිස්සෙ ලණු කැරළි ඔක්කොම
ඉර ඉරා උඹ නැටුවා පොඩි කාලේ තිස්සෙම

ගේ පුරා අතු ගාපු මවිල් උඹෙ හැම තැනම
කෑ ගහලා දොස් තියන අම්මා විටකදි සැරම
දැවටිලා පය ගාව ආදරෙන් හැමදාට එක් වරම
උඹ ඇවිත් හැංගුණේ මං ගාව ලෙංගතු ලෙසම

මග දිගට හැම උදයේ පිටුපසින් හොර බැල්මේ
උඹ එන්නේ මා එක්ක එලවද්දී දිව හැල්මේ
දුව ඇවිත් වැළඳගෙන හවසටත් එක පිම්මේ
සබදේ උඹ මට දෙන්නේ හිනාවක අරුමේ



Wednesday, November 29, 2017

මගේ ආදර කතාව

මේ නොවැම්බරයට හුගක් මිනිස්සු කැමති නෑ. මාත් කැමති නෑ. මට මතක විදිහට අපි දෙන්නම ආදරය කරපු සේකරත් කැමති නෑ. ඒ හින්දා වෙන්න ඇති නේද "හෙට ඉරක් පායයි" එක්ක සේකර එහෙම ලිව්වේ.
"ජනවාරී මාසයෙනි
අවුරුද්ද ඇරඹුණේ
මා පුංචි දවස්වල
එහෙත්
දැන් එය පටන් ගන්නේ
නොවැම්බර් මාසයෙන්
නොවැම්බර් මාසයේ
ඔබ මගෙන් වෙන් වුණෙන්"
(මහගම සේකර)
පුදුමේ කියන්නේ අපිත් වෙන් වුණේ නොවැම්බර් මාසයේ. නුඹ මගෙන් වෙන් වුණා.ඒත් මං තවමත් නුඹෙන් වෙන් වෙලා නෑ මගෙ හිත මට එහෙම කියනවා.
මතකද ජනවාරි මාසයේ මං ඉල්ලුවා දෙයක්. ඇත්තටම පුංචි කාලේ වගේ අවුරුද්ද ජනවාරියෙන් පටන් ගනිවී මට හිතුණා.
ඒත් එහෙම වුණේ නෑ...
ඒත් අද නොවැම්බරයේ පටන් ගැන්ම...
ඉතිං මං පටන් ගන්නවා ලියන්න අදම
අපේ කතාව.
නෑ...
ඒකට කොහොමද අපේ කතාව කියන්නේ ?
නුඹ
එකම එක චරිතයක් විතරයි
ඒත් ඒ එකම එක චරිතය
නැතිව අපේ කතාව
හිස්ම හිස්තැනක් !
ඉතිං ඇත්තටම ඒ
අපේ නෙමෙයි
අපේ ආදරේ ගැන මගේ කතාව.
මං ඒකට නමක් දෙනවා
"මගේ ආදර කතාව"


Friday, October 20, 2017

බසය නුඹ පණ ගන්නේ වියලි මගෙ කදුළු කැට....

ඔච්චමට වගෙ ඇවිත් හැමදාම නෙත්    ඉදිරියට
නලා හඩ නගන්නේ මං එන්නෙ නැති    රථයට
දැන දැනම අතර මග නවත්වපු බැව්     සරදමට
මං ඔහේ ගොඩ වුණා හඳපාන්ගොඩ      බසයට

අහම්බෙන් මුත් මොකද මග දිගට        පෝලිමේ
වෙනදටත් වඩා වැඩි රථ තුන්මුල්ල          රවුමේ
මග සොයා හරවද්දී ඉක්මනින් මෙල්      මායිමේ
ඇස් දෙකම පියවුණා නොපෙනෙන්න     ජීවීතේ

ඉස්සරම දවස් වගෙමයි තාමත් මග           ලකුණු
හොය හොයා ඇස් දුවන්නෙම පෙම්          පිරුණු
දැන් කොහිද විමසද්දි එකින් එක නුඹ කී   කරුණු
හැමතැනම හිනහුණා ඇදිනගෙන වගෙ      තිබුණූ

මං යනවා දැන ගෙනද නොකිවත් හොර     රහසේ
බස් එකත් ඔහෙ යනවා මගෙ මතක           පස්සේ
බොරැල්ලෙන් පහුවෙලා කොස්වත්ත         ඔස්සේ
කෙටි මගක් සොයා ගෙන හැරවුණා           රිසිසේ

හීනයක් වගෙමයි කොහුවලට                     හරවද්දී
මතකයිද නෙතු ඇහුවා කඩ පෙලක්           පහුවෙද්දී
මැවී මැවී හිල්ලුණා නුගේගොඩ බෝ සමිදු      පේද්දී
මතකයට ආවේම අතීතය හමුවුණා       ගොම්මනෙදී

කළුවර ඇවිදින් නික්මුණත් හිරු                   අහසින්
දැනුණේම නෑ අදුරුයි ලෝකයම                එසැණින්
හැම තැනම පුරුදුයි අදත් කිවි දාය                 දවසින්
නුඹත් දැන් මගැති සිතුණා ගෙදර එන           විගසින්

කොළ හැලී දළු දාන මීපේ බෝධීයේ අතු        රිකිළී
ගැස්සුනා මං ඈතින් දකිද්දීම හිත                  ඇවිලී
හැමදාම සිතියමක ආ නමුත් මග දිගට           පැටළී
නුඹ එක්ක ඇදි සිතුවමක ඇත තාම දූලී         බැදිළී

ලස්සනම හීනයක් විය ජීවීතය හැඩ               කරපු
තව දුරට යන්න බෑ මතකයන් බොද              කරපු
එකොළහක යොදුන් දුර ඉස්සරම අපි            ගියපු
ඇය ඉන්නවා අද මං අහුරාන තුටින් පිය        නගපු

මහ හුගක් පැතුම් මල් කැකුළු විය          පිපෙන්නට
වසන්තය ඇස් බැන්දා ගිම්හාන                  සෘතුවට
එකින් එක පුංචි මල් මිලින වී                   රස්නෙට
මියදුනේ දුක් කදුළු බැරිතැනම                 උහුලන්ට

හෙටත් අද පුරුදු ලෙස හැමදාම                   හවසට
මං එන්නේ නික්මෙන්න තකහනියෙ            නිවසට
හදිසියෙන් වගෙ ඇවිත් හෙටත් නෙත්         මානේට
බසය නුඹ පණ ගන්නේ වියලි මගෙ කදුළු        කැට

තවත් දුර යන්න තියෙනවා යනවනම්         නැවතුමට
මග දිගේ නුඹ කියූ පුරුදු මං ලකුණු                  එමට
අර පෙනෙන වක් ඔයේ දිය ආදරේ කදුළු           කැට
හිත කීවේ බහිද්දියි හදිසියෙම මීපේ දි                 මට